هـر ساله هنگامي كه طبيعت جامه سبز بهاري در بر مي كند، به پيـشـواز نــوروز مي رويـم و زايـش و نو شدن طبيعــت را گرامي مي داريم. شـايـد، اوليـن روزي كـه زنـدگـي بشر به شام انجاميد، غمي بر دل آدمي نشسـت. در صـبـحـگاه روز بعد، وقـتي جــهان را دوباره روشن ديد، "نـوروز" را تـجـربه كـرد و يـا در گردش جو و دور زمانه، انسان با رفتن زمستان سرد و فرا رسيـدن بهــار و گرما، آن روز را نوروز انگاشت...

از نظر فرهنگي، آنچه امروز از نوروز در ايران سلامي به جاي مانده، بخشي از آیين هاي باز مانده از دوران پـيـش از آريایی ها اسـت. اين باورها، پس از ايراني شــدن در دوران پـيش از اسـلام و نيز در دوران پس از اسلام به وجود آمده و نيز همين طور، در دوره هــاي مختــلف سلطـنت پادشـاهـان و سلسله هاي ايران، ايـن آيـين ها با باور هاي اسلامي به هم آميخته شده اند، به گونه اي كه آنـچه اكنون در اين سرزمين، آن را جشــن مي گيريم، تلـفيـقي از كـليه ی رسومات و آيين هاي باز مانـده از دوران كهن اسـت كـه در دوران اسلامي، كامل و ماندگار شده است.

 

خانــواده هاي ايـراني، قبل از رسيدن نوروز، غبار كهنگي را از همه جا و همه چيـز مي زدايـند و پاكـيزگي، تازگي و شــادي را به درون زندگي خود مي آورند و لحظه ی تحويل سال، پاك و پاكيــزه با جامه ی نو پاي سفره ی هفت سين مي نـشيـنـنـد و به درگــاه خـدا نيايـش مي كنند و همه ی اعضاي خانواده در كنار هم، با شادي، مهر و محبت به استقبـال بـهــار مي روند، ما ايرانيان عقيده داريم سفره ی هفت سين حكايت از شكر گزاري به درگاه خـداونـد دارد و هـر چـه در آن قرار مي دهيم، از نظر فرهنگي معنايي خاص دارد.

قرآن مجيــد، زينـت بخش نخـسـت سفره ی نـوروزي مـاسـت كـه همزمان و يا پس از تحويل سال نو، همه آن را مي بوسنـــد و با تلاوت آياتي از قرآن، از خالق خود تشكر مي كنند.

در بـرخي از سـفره ها تصويري از حضرت عـلي(ع) را مي گـذارند. بنابر بسياري از روايات، روز غدير خم، درسال دهم هجري كه حضرت محمد(ص)، مولي علي را به جانشيني برگذيدند، بـرابر و مـصادف بود با نوروز. سبزه و سبزي و سنبل در سفرة هـفت سيـن، نـشان از شادي و سبزي دارد و آيينه نشان جهان بي پايان است. شمع نماد روشنايي و فروزه هاي جاودانه است و آب و چند ماهي قرمز نـماد و نشانه اي از روزي حلال. نان بركت و روزي است و سيب نشاني از نعمت و شادابي و سنبلي از ميوه هاي بهشتي است. علاوه بر اين، تخم مرغ، تمثيلي از نطفه و بارداري و سمنو نشـاني از فـراوانـــي خوراك و غذاهــاي پر نيرو بوده و از سيـر بـه عنـوان گـندزدايـي و پاكيزگي سخن رفته است. در اين ميان از سنجد به نام نماد عشق و مهــر و از اسپند به عنـوان نشانة حفاظت از چشم زخم ياد شده است. در سفره ی نوروزي از هفت شين (شيريني و شهد) و هفت ميم (مرغ و ماهي) نيز سخن به ميان آمده است.